Taniec brzucha znany także pod nazwą belly dance, taniec orientalny, taniec arabski - jest jednym z najstarszych tańców świata. Uważany jest za najbardziej wymowny i wyrazisty kobiecy taniec, chwytający za serce swym liryzmem. W Europie największe zainteresowanie tym tańcem rozpoczęło się w XIX wieku i to właśnie Europejczycy nadali mu nową nazwę – taniec brzucha, z powodu licznych ruchów mięśni brzucha i bioder. Taniec orientalny  nie posiada żadnego spisu reguł - jest sztuką żywą, która ciągle się rozwija i zmienia. Taniec wykorzystywany w poszczególnych krajach różni się nie znacznie między sobą  są to jednak różnice trudno zauważalne. Ze względu na kraj pochodzenia, wyróżnia się następujące style: egipski, turecki, libański, syryjski. Przykładowo w Egipcie kobiecość jest wyrażana powolnymi, swobodnymi ruchami bioder z rękoma często nieruchomymi, a w Turcji wykorzystaniem przestrzeni oraz wyrazistością tancerki. W Syrii natomiast każda dziewczyna uczy się tańczyć, a jej taniec charakteryzuje duża dynamika ruchów bioder i ekspresyjne ruchy rąk. Na poziomie bardziej zaawansowanym do tańca są wykorzystywane również rekwizyty, m. in. jeden lub kilka woali, saggaty/zillsy, skrzydła Izis, świeczniki, laska, miecz. W tańcu nie ma się kompleksów, tu trzeba czuć się stuprocentową kobietą, znać swoje ciało i dbać o nie, trzeba też słuchać muzyki i dopasować ją do melodii ciała. To okazywanie emocji w bardzo subtelny sposób. Ruchy mogą być energiczne, żywe i skoczne, albo powolne i delikatne. Taniec orientalny jest czymś w rodzaju „niewinnej kokieterii”. Kobieta bez względu na tuszę powinna czuć się lekka i piękna, umieć się bawić z samą sobą, by wciągnąć w grę innych. Dobra tancerka potrafi połączyć energię publiczności z własną i w ciągu kliku sekund nawiązać naturalny kontakt. Taniec wschodni czyli „alraks alszarki” bazuje na ruchach bioder i brzucha. Jest tajemnicą kobiet, ich językiem bez słów. To pewnie dlatego wzbudza tyle emocji. Najważniejsze jest to, aby ruchy były naturalne, nie wyreżyserowane - wyjątkiem są tańce grupowe. Tancerka nie może być chuda, bowiem pełne kształty są oznaką witalności i płodności, ale te okrągłości nie są „byle jakie”. O taką figurę jest o wiele trudniej zadbać. Skóra musi być napięta, brzuch okrągły, ale bez załamań, mięśnie silne, ale niewidoczne. Włosy powinny być długie i grube, a stopy i dłonie ozdobione henną. Na to wszystko arabskie kobiety mają swoje naturalne sposoby. Nawet „Kymi” - czarny barwnik do malowania oczu, jest wyciągiem roślinnym, dlatego większość tradycyjnych kosmetyków ma właściwości lecznicze.

Ruchy składające się na taniec brzucha przekazywane są od wieków i niosą w sobie głębokie duchowe znaczenie oraz właściwości uzdrawiające. Swoimi ruchami symbolizował i jednocześnie pobudzał duchowe siły płodności i seksualności, stając się integralną częścią starożytnych ceremonii. Mówiono, że tancerka brzucha jest jak „alif” - pierwsza litera arabskiego alfabetu reprezentowana przez linię. Chodzi o linię między Wszechświatem a Ziemią, czakramem korony i korzenia. Taniec ten powstał z duchowej tradycji, która z czasem została przez islam zdegradowana. W efekcie przeniósł się on z religijnych ceremonii do sztuki. Wbrew niektórym opiniom, taniec ten nie ma nic wspólnego z tanią rozrywką. Jest on formą medytacji harmonizującej ciało, umysł i ducha. Może być zabawą i drogą do zrozumienia w zależności w jaki sposób i w jakim celu się go naucza. To zarazem szuka idealnie współgrająca z ciałem kobiety. Jest wspaniałą formą ćwiczeń dla wszystkich kobiet, pozwala odnaleźć kobiecie jej prawdziwe "ja". W ceremoniach żeńskich bogiń Hathor, Beset, Astarte, Afrodyty i innych - istniały rytuały taneczne tworzące erotyczny, ekstatyczny stan, który uwalnia w ciele energię pomagającą wejść tancerce w inny stan świadomości, jednoczy ją z bóstwem, którego moc zostaje w nią przetransformowana. Podobnie jak w innych starożytnych tradycjach duchowych (np. kundalini yoga, tybetańska vadżrajana) ciało tancerki było postrzegane jako wytwarzające energię, ciepło i moc psychoseksualną, mogącą przetransformować energię fizyczną tancerki w energię boską. Umysł, duch i ciało były w tym ujęciu równoważne. Każda forma sztuki, wyuczona i praktykowana do odpowiedniego stopnia doskonałości jest w stanie oświecić i przetransformować artystę, a podczas jego pokazu również publiczność. Wspaniały kunsztowny taniec orientalny przenika do najgłębszych pokładów duszy tancerza tak, że z chwilą w której jednoczy się on całkowicie z samym tańcem, staje się również kanałem dla boskiej energii. Sztuka na takim poziomie może wyrażać i manifestować wewnętrzne transpersonalne prawdy, te wymiary których ulotnego przebłysku doświadczamy podczas religijnych praktyk, czy też spontanicznych świętych chwil. Taniec brzucha podobnie jak taniec indyjski idealnie pasują dla osiągnięcia tego rodzaju doświadczeń stanowiąc zarazem jedyne formy tańca, które otwierają tancerkę tak, aby mogła stać się mostem pomiędzy Wszechświatem a Ziemią.

PROGRAM ZAJĘĆ
Na zajęciach nauczycie się łączyć kuszące ruchy bioder z subtelnym ruchem rąk. Będziecie uczyć się robić niezwykłe wrażenie poprzez wyzwolenie tego co najbardziej uwodzicielskie, zmysłowe i kobiece. Staniecie się bogatsze zarówno na poziomie fizycznym jak i duchowym. Zajęcia te wpływają pozytywnie na kręgosłup, wzrost giętkości ruchów i pozbycie się napięć.
Na zajęcia zapraszamy wyłącznie panie.

STRÓJ
Dobrze jest mieć na zajęciach specjalny orientalny pas do tańczenia z koralikami lub cekinami, którym tancerka podkreśla ruch bioder w rytm muzyki, ale na początek wystarczy zwykła chusta do przewiązania na biodrach. Tańczymy najlepiej boso, choć można w baletkach (nigdy w butach). O szczegółach poinformuje instruktor na pierwszych zajęciach.

 JAK POWSTAŁ TANIEC ORIENTALNY?

Początki tańca orientalnego owiane są tajemnicą. Prawdopodobnie narodził się wtedy, gdy powstawały pierwsze cywilizacje w krajach Bliskiego Wschodu i Morza Śródziemnego. Z tamtych to czasów pozostało niewiele świadectw, oprócz nielicznych pism ze wzmiankami na temat tańca oraz rzeźb i malowideł przedstawiających tancerzy i tancerki. Jednak jedno jest pewne: taniec orientalny należy do najstarszych tańców świata! Na temat dokładnego pochodzenia tańca orientalnego jest wiele teorii. Jedna z nich dowodzi, że taniec orientalny powstał od pogańskich kultów wielkiej bogini płodności, która w krainach starożytnego świata występowała pod różnymi nazwami: Isztar, Innana, Asztarte, Afrodyta lub Bastet. Podczas uroczystości ku jej czci kobiety tańczyły prosząc swoją boginię o łaski, szczególnie o łaski urodzaju. Tańczono nie tylko podczas obrzędów religijnych, ale także z okazji uroczystości świeckich, np. wesela, narodziny dziecka, spotkania rodzinne. W bogatych domach podczas uczt tancerki umilały gościom zabawę. Dobre tancerki ceniono wysoko i były obok występów muzyków główną rozrywką kulturalną w tamtych czasach. Z biegiem lat wytworzyła się specjalna grupa wysokiej klasy artystek zwanych awalim. Zajmowały się one nie tylko tańczeniem dla ludzi bogatych, ale także muzyką i recytowaniem poezji. Jako, że obcy mężczyźni mieli zakaz wstępu do haremów, awalim jako wykształcone kobiety zajmowały się także wychowywaniem młodych dziewcząt w haremach. Dla ludzi biedniejszych występowały zarabiając na życie na wolnym powietrzu tancerki zwane gawazee. (Gawazee jest nazwą plemienia żyjącego do dzisiaj w południowym Egipcie). Od innych kobiet egipskich wyróżniały się strojem, który był bardziej uwodzicielski i prowokujący.

Interesuje Cię TANIEC ORIENTALNY? - Zapisz się na zajęcia już dziś - ilość miejsc jest ograniczona!!!

Pamiętaj,  że mocne mięśnie utrzymujące kręgosłup są odpowiedzialne za piękną postawę, zdrowe plecy i kobiece kształty.  Dzięki ćwiczeniom pełnym radości i zmysłowości możesz uzyskać szybko zadawalające rezultaty. Niech pochłonie Cię taniec brzucha, abyś mogła poczuć się jak stuprocentowa kobieta ćwicząc do wspaniałych arabskich rytmów!

Przykład 1 - youtube
Przykład 2 - youtube
Przykład 3 - youtube